Czy badanie EMG jest bolesne?

Elektromiografia powierzchniowa, jaką oferujemy w naszym gabinecie, jest realizowana z elektrodami samoprzylepnymi, naklejanymi na skórę. Nie dochodzi do żadnych uszkodzeń skóry, a tym samym nie ma prawa wystąpić ból.
Przy stosowaniu elektrod aplikowanych do pochwy lub odbytu, może wystąpić jedynie „dziwne uczucie”, bo najczęściej jest to pierwszy raz w życiu.
Osoby dorosłe i sprawne, mogą aplikować takie elektrody samodzielnie.
To jak zakładanie czopka lub tamponu.

Czy elektrostymulacja jest bolesna?

Jeżeli ktokolwiek zastosował Tobie stymulację, która spowodowała ból lub oparzenia skóry, to popełnił błąd w sztuce. Żadna elektrostymulacja nie ma prawa powodować nie tylko bólu, ale nawet dyskomfortu. Wrażliwość na stymulację jest sprawą indywidualną, zależną od wielu czynników i natężenie stymulacji trzeba dobierać bardzo ostrożnie. Natomiast fakt, że pacjent ma zaburzenia czucia, nie upoważnia do rażenia go prądem.

Jak często muszę przyjeżdżać na wizyty?

Częstotliwość wizyt jest uzależniona od etapu i postępów terapii. W początkowym okresie ważne jest sprawdzenie poprawności realizowania zabiegów w warunkach domowych, wyeliminowanie błędów i korekta parametrów stymulacji, ponieważ często już po 3-4 tygodniach następują pozytywne zmiany w czynności mięśni, które wymagają korekty parametrów stymulacji dla zachowania progresji.
Pierwsza wizyta kontrolna jest zalecana w terminie 4-8 tygodni (zależnie od wyników pomiaru sEMG). Kolejne wizyty są planowane co 3 a nawet 6 miesięcy, zależnie od wskazań i możliwości pacjenta. Zapraszamy tak często, jak tego potrzebujesz.

Ile trwa wizyta?

Czas trwania poszczególnych wizyt jest określony w cenniku. Zalecamy, aby wizyty kontrolne pacjentów ze złożonymi schorzeniami (niedowład kilku grup mięśni) lub problemami z samodzielnym realizowaniem terapii, trwały 80 minut. Nie jest możliwe, aby w krótszym czasie zrealizować wszystkie potrzebne obserwacje i testy oraz odpowiedzieć na pytania. Pacjentom, którzy nie mają już problemu z obsługą aparatu i wykonywaniem ćwiczeń, ale wymagają zmiany parametrów stymulacji dla zapewnienia progresji, wystarczy konsultacja kontrolna w czasie 45 minut.

Jaka jest skuteczność terapii oferowanej przez INNOMED?

W przypadku wystąpienia zaburzeń czynności mięśni lub bólu przewlekłego, spowodowanych uszkodzeniem układu nerwowego, regularne zabiegi stymulacji są jedną z podstawowych metod wspomagających leczenie. Leki i suplementy mogą wspierać procesy regeneracji układu nerwowego, ale mogą nie wystarczyć dla zaistnienia procesu reinerwacji i pożądanych zmian plastycznych w mózgu, pozwalających na usprawnianie.

Rehabilitacja ruchowa i ćwiczenia są ważnym elementem leczenia. Nie istnieje pojedyncza terapia, która odpowiada na wszystkie potrzeby uszkodzonego układu nerwowego. Rehabilitacja ruchowa nie jest w stanie zastąpić zabiegów stymulacji i terapii EMG-biofeedback, natomiast stymulacje i biofeedback nie są w stanie zastąpić rehabilitacji ruchowej. Terapie trzeba odpowiednio łączyć.

Stymulacja układu nerwowego i mięśni o odpowiednich dla chorego parametrach jest udowodnioną naukowo metodą wspierającą regenerację nerwów. Może ograniczać stopień niedowładu lub spastyczności, wspierać regenerację mieliny nerwowej, usprawniać kontrolę nad czynnością mięśni kończyn, tułowia lub zwieraczy.
Właściwe parametry stymulacji można ustalić na podstawie pomiaru EMG-biofeedback realizowanego w czasie wizyty.
Badania EMG i ENG, wykonane w pracowniach elektromiografii na zlecenie lekarza, służą określeniu typu i miejsca uszkodzenia, ocenie przewodnictwa nerwowego oraz diagnostyce w kierunku chorób nerwowo-mięśniowych i nie mają zastosowania w planowaniu zabiegów stymulacji funkcjonalnej w procesie rehabilitacji.

Skuteczność naszych metod opiera się na łączeniu pomiarów czynności mięśni w badaniu sEMG z odpowiednim wykorzystaniem stymulacji i ćwiczeń EMG-biofeedback. Rezultaty zależą od bardzo wielu czynników.

Do najważniejszych z nich należą:

• dobór właściwych parametrów stymulacji w oparciu o pomiar sEMG – obiektywną metodę oceny napięcia mięśniowego, z której zalet korzystamy już ponad 20 lat
• dobranie odpowiedniego dla potrzeb chorego stymulatora, elektrod, metodyki terapii (rodzaj stymulacji, terapia biofeedback, ETS etc.)
• sposób realizowania terapii w warunkach domowych, poprawność, systematyczność, zaangażowanie, czas poświęcany na zabiegi
• łączenie we właściwych proporcjach stymulacji z rehabilitacją ruchową, stosownie do wskazań
• kompleksowe, holistyczne podejście, uwzględniające nie tylko potrzeby zdrowotne pacjenta, ale i wsparcie emocjonalne
• jeżeli terapia jest stosowana zgodnie z powyższymi zasadami, przynosi rezultaty – a jeżeli chory mocno się angażuje, rezultaty mogą być jeszcze lepsze.

Czy w moim wieku terapia ma sens? Czy terapia ma sens po wielu latach od zachorowania?

Nie istnieją ograniczenia wiekowe dla stosowania zabiegów stymulacji. Nasz najmłodszy pacjent miał 3 dni (uraz splotu ramiennego przy porodzie), najstarszy 93 lata. U dzieci i osób niepełnosprawnych ruchowo lub mentalnie, zabiegi stosuje rodzic (opiekun). Szczególnie ważne jest szybkie rozpoczęcie stymulacji w przypadku wad wrodzonych jak np. przepuklina oponowo-rdzeniowa, SMA, okołoporodowe porażenie, zaburzenia napięcia mięśniowego, atrezja odbytu etc. Im szybciej, tym mniejsze są powikłania spowodowane chorobą pierwotną i większe szanse na odzyskanie kontroli nad czynnością mięśni i zwieraczy.

Nasze doświadczenie uczy, że wdrożenie zabiegów stymulacji nawet 20-30 lat od rozpoznania spastyczności (porażenie mózgowe, SM, uraz rdzenia i in.) może przynieść istotną poprawę kontroli napięcia mięśni, zmniejszenie spastyczności, męczliwości i in.
Dobre rezultaty można uzyskać jedynie stosując terapię systematycznie. Elektrostymulacja jest metodą o wysokim profilu bezpieczeństwa. Przy prawidłowym stosowaniu zgodnie z instrukcją i po konsultacji ze specjalistą ryzyko działań niepożądanych jest minimalne – należy jednak przestrzegać przeciwwskazań. Systematyczna terapia daje dużą szansę na poprawę jakości życia.

Nietrzymanie moczu lub stolca (kału), nietrzymanie gazów, parcia naglące na pęcherz, pęcherz neurogenny, przewlekłe zaparcia – operacja czy rehabilitacja?

Przede wszystkim – konsultacja lekarska i wykonanie zleconych badań, bo mogą to być objawy wielu chorób. Jeżeli przyczyną jest uszkodzenie układu nerwowego i osłabienie mięśni – warto wykonać pomiar elektromiograficzny mięśni miednicy i na jego podstawie wdrożyć zabiegi stymulacji. Samodzielne ćwiczenia mogą być skuteczne w przypadkach niewielkich uszkodzeń nerwów, jednak przy znacznych deficytach unerwienia mogą nie przynosić oczekiwanych rezultatów. Zaciskanie pośladków wzmacnia pośladki, a nie zwieracze. Farmakoterapia łagodzi objawy, ale nie regeneruje nerwów i nie wzmacnia kontroli nad zwieraczami.

Operacja jest czasami konieczna. O jej potrzebie informuje lekarz, a decyduje pacjent.
Jednak operacja nie rozwiązuje wszystkich problemów. Nie poprawia lokalnego ukrwienia, tak ważnego dla prawidłowej funkcji tkanek, nie regeneruje nerwów (czasami je wręcz uszkadza), nie usprawnia mechanizmów sterowania napięciem mięśni. Rehabilitacja i elektrostymulacja mogą skutecznie uzupełniać leczenie operacyjne, a prawidłowo stosowane – wspierać wzmacnianie mięśni i regenerację unerwienia obwodowego.

Jeżeli nie istnieją przeciwwskazania, proces rehabilitacji warto rozpocząć już na 3-4 miesiące przed planowaną operacją. Może to poprawić ukrwienie, przewodnictwo nerwowe, wspomóc regenerację tkanki nabłonkowej i łącznej, usprawnić mechanizm sterowania napięciem mięśni i wzmocnić ich siłę. Dzięki zabiegom stymulacji mogą być lepsze rezultaty leczenia operacyjnego i krótszy okres rekonwalescencji. Po operacji, terapię warto kontynuować, aby usprawnić mechanizmy, których operacja nie usprawnia.

Kiedy i dlaczego warto prowadzić stymulację mięśni?

Zawsze wtedy, kiedy upośledzona jest kontrola nad czynnością mięśni w wyniku uszkodzenia układu nerwowego, ośrodkowego (mózg i rdzeń kręgowy) lub obwodowego (aksony nerwów obwodowych). Mięśnie porażone wiotko potrzebują regularnych zabiegów stymulacji elektrycznej, 2-3 x dziennie po minimum 30 minut, czasami przez wiele miesięcy. Zbyt krótkie zabiegi stymulacji mogą nie przynosić oczekiwanych efektów, natomiast rehabilitacja ruchowa nie dostarcza mięśniom pobudzeń elektrycznych, niezbędnych dla zapobiegania degeneracji tkanki mięśniowej.

Mięśnie porażone spastycznie otrzymują od układu nerwowego niestabilne, nieadekwatne do potrzeb pobudzenia. Pobudzenia stabilne, do których w miarę stosowania terapii układ nerwowy się dostraja, może zapewnić odpowiednio zaprogramowany aparat do stymulacji oraz ćwiczenia EMG-biofeedback. To dzięki wizualizacji napięcia mózg uczy się je kontrolować. Ćwiczenia w ramach rehabilitacji ruchowej, której nie łączy się z regularnymi, codziennymi zabiegami stymulacji, wpływają na zmniejszenie spastyczności w ograniczonym stopniu. Jeżeli celem rehabilitacji w porażeniu wiotkim lub spastycznym ma być przywrócenie sprawności w stopniu maksymalnym do osiągnięcia, to pomiar sEMG, zabiegi stymulacji funkcjonalnej oraz terapia EMG-biofeedback mogą znacząco poprawić rezultaty.

Jakie są przeciwwskazania do elektrostymulacji?

Elektrostymulacja a nowotwór – elektrostymulacja może być stosowana u pacjentów onkologicznych po konsultacji z lekarzem prowadzącym. Aktualnie stymulację zwieraczy z powodu nietrzymania moczu/stolca po usunięciu prostaty lub szyjki macicy wdraża się po około 2 miesiącach od operacji. Stymulacja poprawia lokalne ukrwienie i usprawnia transport przez błony komórkowe. Decyzja o włączeniu elektrostymulacji do programu rehabilitacji pacjenta onkologicznego należy do lekarza prowadzącego – skonsultuj się ze swoim onkologiem.

Elektrostymulacja a implanty – implanty z reguły nie stanowią przeciwwskazania do stosowania zabiegów stymulacji funkcjonalnej prądem TENS, o natężeniu nie powodującym dyskomfortu. Dyskomfort mogą powodować implanty zębowe w stymulacjach nerwu twarzowego, w okolicach szczęki lub żuchwy. Nie wolno stosować stymulacji dopochwowej u kobiet posiadających spiralę domaciczną z miedzi.

Elektrostymulacja a rozrusznik serca – osoby z rozrusznikiem serca powinny skonsultować się z kardiologiem przed rozpoczęciem elektrostymulacji. Producenci urządzeń do stymulacji wymieniają rozrusznik serca wśród przeciwwskazań. W niektórych przypadkach, po uzyskaniu zgody kardiologa, możliwe jest stosowanie stymulacji prądem TENS (nie wolno stosować prądów o średniej i wysokiej częstotliwości). Należy wówczas unikać naklejania elektrod w okolicy serca (ani z przodu, ani z tyłu klatki piersiowej, na wysokości serca) i stosować natężenie, które nie powoduje żadnego dyskomfortu.

Elektrostymulacja a ciąża – o stosowaniu elektrostymulacji w ciąży decyduje lekarz prowadzący ciążę. Stymulacja mięśni kończyn lub stymulacja kręgosłupa przy bólach kręgosłupa może być rozważana po konsultacji lekarskiej.
Nie wolno ciężarnym stosować stymulacji brzucha i stymulacji dopochwowej, ponieważ nie jest znany wpływ takich stymulacji na rozwój płodu. Wszelkie wątpliwości należy rozstrzygnąć z lekarzem prowadzącym.

Stymulacja TENS jest stosowana w wielu krajach jako metoda łagodzenia bólu porodowego (m.in. w Wielkiej Brytanii, krajach skandynawskich, Hiszpanii). O jej zastosowaniu w okresie porodu decyduje lekarz prowadzący lub położna.

Zachęcamy do przesyłania kolejnych pytań, odpowiemy zgodnie z aktualną wiedzą.