Referencje - dr Krystyna Garstka-Namysł

DrKGN3

alt

Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

alt

dr Krystyna Gartstka - Namysł

  • Rehabilitacja neurologiczna...
  • Stymulacja funkcjonalna FES i ETS...
  • Elektromiografia i biofeedback
  • Niedowłady mięśni, ból przewlekły
  • Terapia nietrzymania moczu i stolca...
  • Pęcherz neurogenny
  • Dobór sprzętu i terapii
  • Popularyzacja wiedzy, szkolenia

To co daje mi największą satysfakcję w moim życiu to praca z człowiekiem. I nie chodzi tu o stereotypowo rozumianego pacjenta, postrzeganego tylko i wyłącznie z punktu widzenia jego choroby czy problemu z jakim się boryka, ale z człowiekiem traktowanym holistycznie całościowo jako jedność biopsychospołeczną. Na użytek medycyny próbuje się ostatnio wprowadzić określenie „funkcjonalny (zdrowotny) status człowieka chorego”, z pojęciem tym należy łączyć „…utraconą w wyniku choroby aktywność i sprawność życiową, co sprawia, że człowiek nie może wypełniać określonych ról społecznych, które wykonywałby przy zachowanym zdrowiu”. Doświadczanie choroby to ograniczenie aktywności życiowej, odczuwany ból, niemożność wykonywania normalnych czynności życiowych i korzystania z życia w pełni, co doprowadza do pogorszenia jakości życia. Stan choroby to nie tylko zmiana czy pogorszenie stanu biologicznego organizmu człowieka, to także jej wpływ na pozostałe sfery egzystencji ludzkiej, który obiektywnie obniża całościowy poziom jakości życia.

Na występowanie różnych postaci zaburzeń czynności dolnych dróg moczowych z ich główną komponentą nietrzymaniem moczu NM, istotny wpływ ma między innymi operacja ginekologiczna OG czy poporodowe uszkodzenia Margolis; Chen; El-Toukhy i wsp.; Adamiak i wsp.; Bator i wsp.; Rechberger, Skorupski; Sekido, Kawai, Akaza. Pooperacyjne jak i poporodowe zaburzenia dotyczą nie tylko nietrzymania moczu, ale także takich dysfunkcji jak: obstrukcja, zaleganie moczu, hyporefleksja wypieracza, dyssynergia wypieraczowo-zwieraczowa czy jednocześnie współwystępująca niewydolność zwieraczy odbytu Kołodziejczak; Sudoł-Szopińska; Banasiewicz. Zaburzenia te występują na tyle często, że warto rozważyć postępowanie rehabilitacyjne jako alternatywną lub komplementarną metodę, która mogłyby złagodzić negatywne dla funkcji mięśni i nerwów dna miednicy skutki leczenia operacyjnego czy poporodowych uszkodzeń. Dlatego wymaga się wdrożenia indywidualnie dopasowanego spersonalizowanego procesu rehabilitacyjnego poprzez podjęcie stosownych działań fizykoterapeutycznych.

Dokładnie mija dziesięć lat jak zajęłam się kompleksową rehabilitacją i postanowiłam zostać interdyscyplinarnym fizjoterapeutą. W Polsce, znaczenie rehabilitacji medycznej w krajowym systemie ochrony zdrowia, wyrażone stopniem finansowania tego obszaru, znacznie ustępuje innym działom medycyny. Podnoszona przez wielu lekarzy nieadekwatna do kosztów wycena usług medycznych z zakresu rehabilitacji prowadzonej w szpitalach i przychodniach rehabilitacyjnych, powoduje ograniczanie dostępności chorych do tych usług w ramach finansowania przez NFZ. Przyjęte za normę zlecanie w ramach usług nieodpłatnych 10 lub 20 zabiegów, nie jest wystarczające dla osiągnięcia trwałej poprawy siły mięśni i/lub regeneracji uszkodzonych nerwów Kern; Al Majed; Osiak. Czas potrzebny na reinnerwację mięśni odnerwionych czy niedoczynnych zależny jest od poziomu i stopnia uszkodzenia. Tak więc wskutek uszkodzeń poporodowych, pourazowych lub jatrogennych, zabiegi stymulacji funkcjonalnej FES powinny być kontynuowane od kilku miesięcy do nawet 2 lat. Przerwanie działań po 10 zabiegach prowadzi do szybkiego nawrotu objawów oraz kształtuje negatywną opinię o efektywności metod fizykoterapeutycznych. Zlecanie zabiegów stymulacji w ramach finansowania przez NFZ dotyczy głównie terapii niedowładów i zaburzeń neurologicznych w odniesieniu do pacjentów z dysfunkcją kończyn lub zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa. W odniesieniu do osób z inkontynencją - objawami nietrzymania NM, nietrzymania stolca NS czy gazów, nie opracowano i nie finansuje się w ramach NFZ żadnej procedury rehabilitacyjnej, ani profilaktycznej, ani w przypadku zdiagnozowania zaburzeń funkcjonalnych z przyczyn neurologicznych (neuropraksje, neuropatie, choroby neurologiczne), ani też jako standardowego postępowania poporodowego lub pooperacyjnego po zabiegach w obrębie dna miednicy. Najczęściej proponowaną pacjentkom metodą leczenia inkontynencji NM, NS pozostaje leczenie operacyjne, ponieważ jest ono finansowane przez NFZ oraz farmakoterapia. Mimo wytycznych Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, uznającego metody leczenia zachowawczego za terapię z wyboru lekarz, którego pacjent/ka wymaga postępowania rehabilitacyjnego, nie ma dokąd jej skierować.

Rodzaj niepełnosprawności jakim jest inkontynencja NM, NS, obejmujący nie tylko sferę zdrowia fizycznego, ale w znacznym stopniu wpływający negatywnie na sferę psychiczną i społecznego funkcjonowania, wymaga zagwarantowania instytucjonalnego wsparcia dla osób borykających się samotnie z problemem inkontynencji NM, NS. Obowiązujący uprzednio model rehabilitacji, dotyczył programów usprawniania i przystosowania do życia osoby niepełnosprawnej poprzez:
- koncentrację uwagi na deficytach wynikających z uszkodzenia organizmu,
- stosowanie głównie urządzeń i przyrządów,
- uznawanie tylko wiedzy teoretycznej z zakresu anatomii i fizjologii, jako podstawy działań rehabilitacyjnych,
- ograniczanie się tylko do grupy osób z uszkodzeniami narządu ruchu, zmysłów i chorych somatycznie,
- rehabilitację prowadzoną głównie w systemie instytucjonalnym,
- bierne podporządkowanie się i bierne uczestnictwo pacjenta w procesie usprawniania.

Aktualne ujęcie modelu rehabilitacji, dotyczy programów usprawniania i przystosowania do życia osoby o niepełnej sprawności poprzez:
- koncentrację uwagi na opóźnieniach rozwojowych, które są wynikiem dysfunkcji organizmu,
- posługiwanie się naturalnymi technikami oddziaływania poprzez aktywność ruchową i społeczną,
- wykorzystywanie interdyscyplinarnej wiedzy z zakresu socjologii, pedagogiki i psychologii, która stanowi teoretyczną podstawę działań rehabilitacyjnych,
- poszerzenie grup o upośledzonych umysłowo, chorych psychicznie i osoby starsze,
- działania rehabilitacyjne prowadzone w naturalnym środowisku życiowym,
- ale przede wszystkim czynne uczestnictwo jednostki w procesie rehabilitacji [Kowalik].

Jak twierdzi Kabsch, …„proces rehabilitacyjny, żeby był skuteczny, czy wręcz możliwy do praktycznego i konkretnego zastosowania, winien być ujęty w jakiś system. Rozpatrując rehabilitację z punktu widzenia systemu, należy rozumieć ją jako kompleksowe działanie państwa i społeczeństwa, a zwłaszcza służb ochrony zdrowia, opieki społecznej, nauki, oświaty i kultury oraz organizacji politycznych, samorządowych i społecznych lub osób prywatnych, zmierzające do zachowania lub przywrócenia normalnych ról społecznych osobom okresowo lub stale niepełnosprawnym psychofizycznie”. Świadome, nieprzymuszone uczestnictwo w procesie rehabilitacji osoby o niepełnej sprawności, wpływa korzystnie na obszar jej biologicznego i społecznego funkcjonowania Bertalanffy. Obecnie pojęcie rehabilitacji zostaje znacznie poszerzone, zaczyna się od zaistnienia jakichkolwiek dysfunkcji danej osoby a zostaje rozszerzone o profilaktykę rehabilitacyjną.

Najważniejsze, aby kompleksowa rehabilitacja prowadziła do adaptacji społecznej osoby niepełnosprawnej, powrotu do pracy zawodowej, nauki oraz udziału w życiu społecznym (na poziomie rodzina, praca, działalność środowiskowa) po uprzednim uzyskaniu możliwych do osiągnięcia pełni sił psychofizycznych. Profesor Wiktor Dega, twórca polskiej szkoły rehabilitacji już dawno w swoich badaniach udowodnił, że możliwy jest większy postęp w usprawnianiu pacjentów, jeśli oddziaływania są wszechstronne. Koncepcja ta została uznana przez WHO jako program o zasięgu światowym, który powinien być realizowany w każdym państwie.

Charakterystyczne cechy kompleksowej rehabilitacji to:

  • powszechność – ponieważ obejmuje wszystkie dyscypliny medyczne w lecznictwie zamkniętym i otwartym jak i to, że jest dostępna dla wszystkich
  • kompleksowość – ponieważ uwzględnia wszystkie aspekty rehabilitacji czyli: leczniczy, psychologiczny, społeczny i zawodowy
  • wczesne rozpoczynanie – czyli powinna być rozpoczęta możliwie jak najwcześniej już na oddziale intensywnej opieki medycznej
  • ciągłość – powinna być konsekwentnie prowadzona, aż do uzyskania maksymalnie możliwej poprawy zdrowia i utrwalenia nowych nawyków umożliwiających jak najpełniejsze społeczne funkcjonowanie jednostki Kern; Kwolek; Kabsch; Garstka-Namysł

 

Współczesne zdobycze wiedzy z zakresu neurofizjologii, uroginekologii czy proktologii, umożliwiające selekcję pacjentek z NM, NS dla których leczenie operacyjne jest niewskazane lub niewystarczające, implikują potrzebę modyfikacji procedur postępowania kwalifikującego do zabiegu operacyjnego i rozszerzenie go o przed i pooperacyjną rehabilitację. Upowszechnienie takich badań diagnostyki funkcjonalnej jak badanie urodynamiczne czy elektromiografia MDM, poszerza zakres wiedzy o zaburzeniach funkcjonalnych dolnych dróg moczowych oraz mięśni i nerwów dna miednicy i stwarza nowe możliwości dla skutecznego leczenia zachowawczego. Miniaturyzacja sprzętu i aparatury pomiarowej oraz urządzeń do elektrostymulacji i sEMG-biofeedback’u, czyni je bardziej dostępnymi, bezpiecznymi i łatwymi w obsługiwaniu przez personel medyczny i samych pacjentów.

Co ważne, ja jestem terapeutką, od której wymaga się nie tylko bardzo dużego zasobu wiedzy ogólnomedycznej, doskonałej znajomości anatomii czy neurofizjologii, ale przede wszystkim jestem specjalistką interdyscyplinarną (fizjoterapeuta, nauczyciel, trener, mgr sportu, instruktor) o wielu kwalifikacjach zawodowych. Co sprawia, że jestem osobą o dużym poziomie odpowiedzialności, dokładnie znającą swoje ograniczenia i możliwości terapeutyczne. Biorąc pod uwagę, że mam do czynienia z osobą o niepełnej sprawności czy wydolności fizycznej, która jest osobniczą indywidualnością, dlatego rozwijam wobec niej strategie specyficznego spersonalizowanego podejścia.

Mój ponad 30 letni staż pracy w murach Uczelni jako nauczyciela akademickiego, interdyscyplinarny doktorat, interdyscyplinarna praca habilitacyjna, to nie jest mój ostateczny cel zawodowy. Rozwijanie się na polu współczesnej rehabilitacji i fizjoterapii wymaga ode mnie nieustannego podnoszenia kwalifikacji zawodowych oraz permanentnego kształcenia.

 
DSC 0031 alt alt alt alt alt
 

Powrót do listy

+48 602 762 674alt+48 602 762 674